Genieten in Waddinxveen; 010417

Het moest er maar weer eens van komen. Na onze vorige uitspatting in de Sniep te Zoetermeer, zijn wij gevieren op zaterdag 1 april 2017 - geen grap -  neergestreken in restaurant Genieten, in de uitgaansgoot aan het water te Waddinxveen. Voorkomend als wij zijn, had K2 om half vier gereserveerd, zodat we met onze bescheiden aanwezigheid niet gelijk al het overige publiek de stuipen op het lijf zouden jagen. Er was inderdaad het eerste uur helemaal niemand, behalve het personeel. En zelfs dat was geen garantie voor rust in de tent. Bij opening met een glaasje bubbels zat de sfeer er al prima in: ik, ja waarom ik eigenlijk?, ik dus, kreeg een glas oude, amper mousserende wijn en dat kwam de kellnerin gelijk op een opmerking ("De wijn is oud..") te staan die zij misschien niet helemaal kon incasseren. Maar: oud is oud en prikwijn maak je volgens ons bij voorkeur aan tafel open. De eerlijkheid gebied mij overigens wel om te melden dat wij de kellnerin die ons hielp zitplaatsen te kiezen, hadden verzocht of we het ammeubelement een tikje mochten verplaatsen, en als wij iets doen dan doen we het grondig, maar het bleek achteraf eigenlijk nauwelijks nodig, we waren immers de enige gasten, affijn, u begrijpt dat wij misschien wat invasief over zijn gekomen..

De high wine van Genieten wordt aangeprezen als proeverijen van zowel voor- als hoofdgerechten die ook op de gangbare kaart staan. Leuk! Presentatie op grote houten schalen leek ons ook prima in orde, waarover wij ook nadrukkelijk de kellnerin gecomplimenteerd hebben, maar het kwaad was na de oude openingsdronk al geschied..er kon geel lachje meer vanaf. Terwijl wij toch best aardig en innemend zijn..

Alle gerechten die ons voorgezet werden, werden ingeleid met de clausule "Ik heb voor jullie meegenomen..." en dan volgde een korte beschrijving. Bij mij roept dat altijd de vraag op: meegenomen waarvandaan? Van thuis, uit de super, de vriezer desnoods...? Ik vind zo'n nadruk op de brenger van al dit geluk (Ikke heb voor jullie meegenomen) ook niet helemaal recht doen aan de kok die er ongetwijfeld zijn of haar best op heeft gedaan. Bescheidenheid siert de boodschapper in dit geval.
Dat deed allemaal niet af aan het goede dat we geserveerd kregen. De proeverij van voorgerechten bestond uit zalm met safraanmayo - slechts te herkennen aan de kleur -, carpaccio - ja, die kennen we nu wel -, en schuitjes met warme geitenkaas - die waren het lekkerst.
We waren toe aan een tweede wijn, een witte Steiniger, Mijn tafeldames waren unaniem positief, ik vond hem zelf wat vlak. Bovendien kreeg ik ook bij de volgende glazen steeds minder ingeschonken dan de rest..nou,ja, wel terecht want ik kan er toch niet tegen.

We hadden de witte wijn nog niet geheel op, waren ondertussen wel gierend onze meest persoonlijke ervaringen aan het bespreken, toen ons de rode wijn al werd aangeboden. Nee, toch nog maar even wachten, graag. Of was dit het signaal dat we een beetje op moesten schieten, voor het geval er nog meer klandizie mocht neerstrijken om van het mooie uitzicht op de vaart te genieten? En de hefbrug, niet te vergeten, een interessante en wellicht te swaffelen constructie als je je even alleen waant in het donker. Die klandizie kwam inderdaad, maar wij hebben totaal geen last gehad van deze rustige twee gasten.
Rood werd gepresenteerd als een blend van 54 wijnen, een Konkelberg uit 2014. Ons werd verzekerd dat blends echt niet altijd goed zijn, maar deze dus wel. Daar waren wij het mee eens. Hoewel die 54 wel een erg hoge samensmeltingsfactor impliceert, maar het zal ongetwijfeld kloppen.

Op de schaal van de proeverij van hoofdgerechten, trof ik het allerlekkerste van de hele avond aan: een krokant gebakken flinterdunne reep van een zekere witte wortel, bestrooid met zeezout. Bestrooid, bestrooid, hoezo bestroooid? Ik zit hier geen kookboek te schrijven en ook geen cullinair proza, maar je wordt toch onbewust beinvloed in je woordkeus, merk ik.
Er lag een op de huid gebakken stukje vis. Dat vond M niet lekker. Snap ik wel, want er was ook niet zoveel bijzonders aan. Verder een blokje varken en een klompje rund. Geen volledige lappen, maar toch ook niet in een keer weg te knauwen. Ik vond dat prima zo. Er waren listig bedachte sausjes bij: laurier - enigszins bitter met weinig aroma -, serreh - ook enigszins bitter en weinig aroma, inwisselbaar met de laurier, maar dat was ons bij de uitleg ook al verteld, en een lekker sausje dat naar instructie bij de vis gegeten diende te worden, maar dat wij met onze vingers op het laatst gewoon puur uit het schaaltje hebben gelepeld.

Omdat bij ons de stemming als vanouds tot tranen toe omhoog was geschoten, besloten wij nog niet weg te gaan en een toet te doen. Een proeverij van, dus. Inmiddels was de bediening vervangen door een meerkoppig team van vriendelijke jonge dames en had onze kellnerin zich achter de coulissen terug getrokken. Wij, althans laat ik voor mijzelf spreken, aanvaarden daar alle verantwoordelijkheid voor. Zo gezellig was het nu ook weer niet.
Maar de nagerechten bleken uiteindelijk toch het grootste probleem te zijn. Niet alleen was er slechts voor drie gezusters iets opgediend, wij zijn immers met vieren, bij een gevoelstemperatuur van plus 30. Maar de prijs van deze extra proeverij was buitenproportioneel met ruim veertig euro. Hierdoor kwamen, mede door een glas Muscat de Rivesaltes - wij vinden dat een net wat leuker alternatief dan de voorspelbare Beaume de Venise - en nog een mandje bitterballen, de kosten per couvert op ruim zestig euro. Daar kunnen wij, inlevend als wij zijn, ook een volledig diner van organiseren, echt waar!

Daar komt bij dat wij toch de stellige indruk hadden, dat onze klaterende prive-conversatie gevolgd werd door het bedienend personeel. Waar wij het de vorige keer nog over bioscoopbroeken hadden, ging het nu meer over de eigen lijvigheid, dus u begrijpt dat wij ons onderling nergens voor hoeven te generen, maar dat ligt toch anders richting derden. N informeerde daarom terecht fijntjes: "Jullie luisteren toch niet mee?" en het veelzeggende antwoord was, dat men slechts flarden had opgevangen. Foei! Tuurlijk zijn wij aan de overkant van het kanaal nog te volgen, maar dat moet men als gastheer/-vrouw nimmer toegeven.
Rest mij nog om te melden dat wij toch lekker gegeten hebben en hebben genoten van alle rust om ons heen. Dat inspireerde mij tot het toevoegen van een nieuwe divisie aan ons familiebedrijf, u raadt het al: huiswerkbegeleiding. De volgende keer houden we ons wederom niet in, dat beloof ik u!

K1

De Sniep, Zoetermeer 111216

DE SNIEP ZOETERMEER 121016

Niet dat we zulke kenners zijn, maar plezier maken is ons eigen. Familie zijn we ook niet allemaal, toch gaan we het land door als de vier gezusters. Op zoek naar high wine experiences. Omdat ik niet zeker wist of het in De Sniep te Zoetermeer helemaal goed zou komen, K1 had er een minder goede ervaring evenals M, hebben we bij mij thuis eerst ingedronken. Cava Copa Sabina, brut reserva. En Indische kipblokjes zonder knoflook op Chinese kool (gewoon wat kipfilet snijden en met zoete en zoute ketjap, wat citroen en lombok in de pan. En wat rode sesam, want die had ik toevallig nog liggen).

Om in de stemming te komen werden de Wordfeud-frustraties gedeeld. K1 dacht een geweldige vondst te hebben met dronken op rood-3w. Komt K2 aanzetten met dronkene. Hoepel toch op, zeg. De revanche had stomdronkene moeten zijn, maar dat kent “hij” dan weer niet. M meldde tussen het navloeken door dat je van veel roken niet per se geel haar krijgt, als je al grijs mocht zijn. Wassen met zilvershampoo en af en toe met diepvriesfruit inmasseren. Helpt. De Lidl heeft dat fruit tegenwoordig ook, zelfs in de aanbieding.

In de auto van N naar de Sniep. Zij is het meest matig met drank van ons vieren. Parkeren voor de deur, is wel zo makkelijk. Van boven het portaal schreeuwde neonlicht in wisselende kleuren ons toe. Als we dat hadden gewild, hadden we wellicht gebruik kunnen maken van een onzichtbare hoer die we met gemak achter het reclame geweld veronderstelden. Wij lieten onze beurt beleefd over gaan.

Bij het ophangen van de jassen werd onze loop gekruist door twee wegschietende kleuters. Wij rekenden op een kindvrije avond hier in de Sniep, wat krijgen we nou?! De juffrouw van de vestiaire probeerde ons ontluikende ongenoegen te sussen door te beweren dat ze zo weg zouden gaan. Om zeker te zijn van oplettendheid bij het personeel heb ik ze nog wel even ingewreven dat men waarschijnlijk straks blijer zal zijn wanneer wij eenmaal weer zijn vertrokken..

Aan tafel bleek er per abuis voor vijf gedekt. Ober Jason (N had hem uit naam van K2 naar zijn personalia gevraagd, toen K2 even naar de toilet was, maar op zijn verzoek publiceren wij niet zijn echte naam) vond het sexy om zichzelf uit te nodigen. Hou jij je broek maar aan, dachten wij. Wel attent dat we de vijfde portie met zijn vieren mochten verdelen. Dat heeft Jason aan het eind enkele lieve eurootjes opgeleverd.. Ik vertel u later waar de duiten in verdwenen zijn.

Van de cava van thuis gingen we over op een nietszeggende prosecco. Wij vonden dat niet terecht, wij houden niet van nietszeggend, en omdat het vrij rustig was hebben we ons bij wijze van compensatie enigszins volumineus gemanifesteerd. Met uitgemeten analyses van wat ons te beurt viel op ons bord en in ons glas.

Er kwamen twee etagères op tafel. De overkant werd zo gehuld in een frame van stralend chroom. Dat kan veel eleganter, jongens. Dat geldt overigens ook voor de artistiekerige tulpen-in-olie aan de wanden…

Herschikken hielp niet. Dus dan maar ieder voor zich wat op het bordje geschoven. Na enkele happen van het geëtaleerde spectrum, viel een korte stilte bij ons alle vier. Okee. Nee. Niet okee. Dit was niet lekker. Dit was vies. Opkrullende boterhammen. Slappe melba toast bakjes met wat het meest weg had van zoetwater zalm. Knoerten van kaasblokken die stuk voor stuk langs de korst waren afgesneden. Laf vlees. Rauwe ballen rode worst met slaphangende rucola om de schaamte mee te bedekken. We hebben het meeste laten staan.

Verrassend was dat de soep daarna kwam. In een nauw wijnglas, waardoor de hitte via je eigen asem tegen je lenzen sloeg. Ook al weer grote brokken, in dit geval van lenteuien. 

Intussen hadden we wijn twee en drie ook op tafel. Daarvoor had N wel luid te kennen moeten geven dat we droog waren gevallen. We kregen een witte sauvignon en een rode pinot. Die laatste vonden wij redelijk okee. Meer kan ik u er niet over vertellen want navraag bij de gérand leverde op dat hij het verder ook niet wist. Land van herkomst bijvoorbeeld.

Er volgden nog enkele snelle hapjes. Snel in de zin van hup uit de zak zo in de magnetron. Onze indruk is dat eigenlijk niets zelf was gemaakt. En alles had zo’n beetje dezelfde smaaksensatie als in een gemiddelde Gouden Leeuw na de overname door van der Valk.

Intussen hebben wij ons moreel hoog gehouden, door, vier moeders als we zijn, tips uit te wisselen over de aanpak van wormen bij jongeren, na het eten van soortgelijke rauwe worstballen als bij ons hoog op de etagères troonden. Dat leidde niet tot een eensluidende aanpak, maar stimuleerde juist weer wel de creatieve geest om ons verder in het materiaal van het vlees te verdiepen. Al kleiend kwamen wij tot enkele fraaie rozen, althans voor de goede verstaander. We vroegen ons af wat ze in de spoelkeuken wel niet van ons zouden denken. Maar tot op heden hebben we niets van ze gehoord.

Alles was nu beknaagd (58 punten), omstanders glimlachten met ons mee of wierpen juist een geïrriteerde blik onze kant op. Iets zoets, een glas naar keuze of koffie werd ons kennelijk niet meer aangeboden, dus was het tijd om af te rekenen. 27,50 pp. Op zich niet duur, we doen dit immers eens in de maand, maar voor wat we er voor kregen toch wel zonde.

Omdat Jason zijn gezicht tot het einde in de plooi wist te houden, hebben we hem wat in de bioscoopbroek toegeschoven. Zo zijn we dan toch ook wel weer. Hij zou er een sabbatical mee financieren. Succes daarmee, Jason!