DE SNIEP ZOETERMEER 121016
Niet dat we zulke kenners zijn, maar plezier maken is ons eigen. Familie zijn we ook niet allemaal, toch gaan we het land door als de vier gezusters. Op zoek naar high wine experiences. Omdat ik niet zeker wist of het in De Sniep te Zoetermeer helemaal goed zou komen, K1 had er een minder goede ervaring evenals M, hebben we bij mij thuis eerst ingedronken. Cava Copa Sabina, brut reserva. En Indische kipblokjes zonder knoflook op Chinese kool (gewoon wat kipfilet snijden en met zoete en zoute ketjap, wat citroen en lombok in de pan. En wat rode sesam, want die had ik toevallig nog liggen).
Om in de stemming te komen werden de Wordfeud-frustraties gedeeld. K1 dacht een geweldige vondst te hebben met dronken op rood-3w. Komt K2 aanzetten met dronkene. Hoepel toch op, zeg. De revanche had stomdronkene moeten zijn, maar dat kent “hij” dan weer niet. M meldde tussen het navloeken door dat je van veel roken niet per se geel haar krijgt, als je al grijs mocht zijn. Wassen met zilvershampoo en af en toe met diepvriesfruit inmasseren. Helpt. De Lidl heeft dat fruit tegenwoordig ook, zelfs in de aanbieding.
In de auto van N naar de Sniep. Zij is het meest matig met drank van ons vieren. Parkeren voor de deur, is wel zo makkelijk. Van boven het portaal schreeuwde neonlicht in wisselende kleuren ons toe. Als we dat hadden gewild, hadden we wellicht gebruik kunnen maken van een onzichtbare hoer die we met gemak achter het reclame geweld veronderstelden. Wij lieten onze beurt beleefd over gaan.
Bij het ophangen van de jassen werd onze loop gekruist door twee wegschietende kleuters. Wij rekenden op een kindvrije avond hier in de Sniep, wat krijgen we nou?! De juffrouw van de vestiaire probeerde ons ontluikende ongenoegen te sussen door te beweren dat ze zo weg zouden gaan. Om zeker te zijn van oplettendheid bij het personeel heb ik ze nog wel even ingewreven dat men waarschijnlijk straks blijer zal zijn wanneer wij eenmaal weer zijn vertrokken..
Aan tafel bleek er per abuis voor vijf gedekt. Ober Jason (N had hem uit naam van K2 naar zijn personalia gevraagd, toen K2 even naar de toilet was, maar op zijn verzoek publiceren wij niet zijn echte naam) vond het sexy om zichzelf uit te nodigen. Hou jij je broek maar aan, dachten wij. Wel attent dat we de vijfde portie met zijn vieren mochten verdelen. Dat heeft Jason aan het eind enkele lieve eurootjes opgeleverd.. Ik vertel u later waar de duiten in verdwenen zijn.
Van de cava van thuis gingen we over op een nietszeggende prosecco. Wij vonden dat niet terecht, wij houden niet van nietszeggend, en omdat het vrij rustig was hebben we ons bij wijze van compensatie enigszins volumineus gemanifesteerd. Met uitgemeten analyses van wat ons te beurt viel op ons bord en in ons glas.
Er kwamen twee etagères op tafel. De overkant werd zo gehuld in een frame van stralend chroom. Dat kan veel eleganter, jongens. Dat geldt overigens ook voor de artistiekerige tulpen-in-olie aan de wanden…
Herschikken hielp niet. Dus dan maar ieder voor zich wat op het bordje geschoven. Na enkele happen van het geëtaleerde spectrum, viel een korte stilte bij ons alle vier. Okee. Nee. Niet okee. Dit was niet lekker. Dit was vies. Opkrullende boterhammen. Slappe melba toast bakjes met wat het meest weg had van zoetwater zalm. Knoerten van kaasblokken die stuk voor stuk langs de korst waren afgesneden. Laf vlees. Rauwe ballen rode worst met slaphangende rucola om de schaamte mee te bedekken. We hebben het meeste laten staan.
Verrassend was dat de soep daarna kwam. In een nauw wijnglas, waardoor de hitte via je eigen asem tegen je lenzen sloeg. Ook al weer grote brokken, in dit geval van lenteuien.
Intussen hadden we wijn twee en drie ook op tafel. Daarvoor had N wel luid te kennen moeten geven dat we droog waren gevallen. We kregen een witte sauvignon en een rode pinot. Die laatste vonden wij redelijk okee. Meer kan ik u er niet over vertellen want navraag bij de gérand leverde op dat hij het verder ook niet wist. Land van herkomst bijvoorbeeld.
Er volgden nog enkele snelle hapjes. Snel in de zin van hup uit de zak zo in de magnetron. Onze indruk is dat eigenlijk niets zelf was gemaakt. En alles had zo’n beetje dezelfde smaaksensatie als in een gemiddelde Gouden Leeuw na de overname door van der Valk.
Intussen hebben wij ons moreel hoog gehouden, door, vier moeders als we zijn, tips uit te wisselen over de aanpak van wormen bij jongeren, na het eten van soortgelijke rauwe worstballen als bij ons hoog op de etagères troonden. Dat leidde niet tot een eensluidende aanpak, maar stimuleerde juist weer wel de creatieve geest om ons verder in het materiaal van het vlees te verdiepen. Al kleiend kwamen wij tot enkele fraaie rozen, althans voor de goede verstaander. We vroegen ons af wat ze in de spoelkeuken wel niet van ons zouden denken. Maar tot op heden hebben we niets van ze gehoord.
Alles was nu beknaagd (58 punten), omstanders glimlachten met ons mee of wierpen juist een geïrriteerde blik onze kant op. Iets zoets, een glas naar keuze of koffie werd ons kennelijk niet meer aangeboden, dus was het tijd om af te rekenen. 27,50 pp. Op zich niet duur, we doen dit immers eens in de maand, maar voor wat we er voor kregen toch wel zonde.
Omdat Jason zijn gezicht tot het einde in de plooi wist te houden, hebben we hem wat in de bioscoopbroek toegeschoven. Zo zijn we dan toch ook wel weer. Hij zou er een sabbatical mee financieren. Succes daarmee, Jason!
